Piotr Bogusław Jędrzejczak, dyrektor Teatru Kubuś tłumaczył, że baśnie towarzyszyły człowiekowi od zarania dziejów. Był to sposób na spędzenie długich, zimowych wieczorów, gdy na zewnątrz chaty chłopskiej w mroku czaiły się wilki.

- Baśnie  początkowo nie były przeznaczone dla dzieci miały one umacniać porządek świata i zapewniały rozrywkę. Ludzie siedzieli w  izbie, gdy na zewnątrz były  fantastyczne stwory, w które wierzyli - mówił.

Baśnie ukazywały triumf dobra nad złem, nie obrazowały  jednak rewolucji systemu.

-  Skromny, uroczy i biedny szewczyk, który dokonywał heroicznych i słusznych moralnie czynów dostawał rękę księżniczki. Nie było likwidacji króla, zmiany ustroju społecznego, ale była sprawiedliwość, Zawsze dobro zwyciężało, a zło zostało ukarane. Warto zwrócić uwagę, że jeśli występowała zła postać to była to macocha, nigdy matka, ponieważ stanowiła obcy element w rodzinie - kontynuuował.

Ludowe baśnie spisane przez braci Grimm cechowały się dużym okrucieństwem . Z u7yyczasem zaczęły służyć celom wychowawczym.

- Jeszcze do niedawna w XIX wieku, ale też w pierwszej połowie XX bardzo wielu ludzi uważało, że dzieci trzeba wychowywać poprzez strach. Na przykład w bajce o Jasiu i Małgosi, dwoje dzieci poszło do lasu. Nie powinni tego robić, ponieważ w lesie jest niebezpiecznie. Spotkali tam chatkę z piernika, w której rezydowała starsza pani. Była ona czarownicą i chciała upiec dzieci na kolację, ale one były sprytniejsze. Na koniec spaliły ową starszą panią żywcem - podkreślał Piotr Bogusław Jędrzejczak .

- Obecnie zachowujemy strukturę  dawnych baśni, ale opowiadamy je dzieciom z innej strony. Na przykład wilk z „Czerwonego Kapturka” nie jest zły. Wilki musimy chronić.  Funkcja wychowawcza baśni pozostała, ale już nie jest ta nachalna i odbywa się na trochę innych zasadach - puentował.